Made in Abyss İnceleme

2 Sezon + Made in Abyss: Dawn of the Deep Soul
- Alternatif Adı
- Kaynak
- Manga
- Mangaka
- Tsukushi Akihito
- Stüdyo
- Kinema Citrus
- Demografi
- Seinen
- Devam Durumu
- Yeni Film Onaylandı
Dibinde ne olduğunu kimsenin bilmediği bir çukur, insanı ne kadar ileri gitmeye ikna edebilir? Made in Abyss, Riko ve Reg’in Abyss’in derinliklerine doğru çıktığı yolculuğu tam olarak bu merakın üzerine kuruyor. Aşağı indikçe karşılarına yalnızca daha tehlikeli canlılar değil, insanlığın hakkında çok az şey bildiği kalıntılar ve bölgeler çıkıyor. Ancak keşfedilecek şeyler arttıkça, bu yolculuğun bedeli de ağırlaşmaya başlıyor.
Akihito Tsukushi’nin aynı adlı mangasından uyarlanan Made in Abyss, 2017’de Kinema Citrus tarafından animeye taşındı. Yönetmen koltuğunda Masayuki Kojima’nın bulunduğu seri, Tsukushi’nin ayrıntılı dünyasını yalnızca görsel olarak aktarmakla yetinmeyip keşif duygusunu anlatının merkezinde tutuyor. Karakter tasarımlarının yumuşak görünümü ile Abyss’in giderek sertleşen doğası arasındaki karşıtlık da serinin en belirgin özelliklerinden biri hâline geliyor.
Made in Abyss bu yolculuk boyunca macera, gizem ve hayatta kalma unsurlarını aynı yapı içinde bir araya getiriyor. Abyss’in her katmanı kendine özgü canlıları, doğası ve tehlikeleriyle yeni bir keşif alanı açarken Riko ile Reg’in karşılaştığı şartlar da giderek ağırlaşıyor. Böylece başlangıçta bilinmeyene duyulan merakla ilerleyen hikâye, derinlere indikçe çok daha zorlu bir yolculuğa dönüşüyor.
Made in Abyss Hangi Sırayla İzlenmeli?

Made in Abyss’in anime tarafında izleme sırası ilk bakışta biraz karışık görünebilir. Bunun temel nedeni ilk sezonun daha sonra iki özet filme dönüştürülmesi ve hikâyenin ikinci sezondan önce doğrudan bir sinema filmiyle devam etmesi. Ana hikâyeyi takip etmek için önerilen sıra şu şekilde:
Made in Abyss 1. Sezon → Made in Abyss: Dawn of the Deep Soul → Made in Abyss 2. Sezon
Journey’s Dawn ve Wandering Twilight filmleri ilk sezonun özet versiyonları olduğu için sezonu izlediyseniz ayrıca izlemeniz gerekmiyor. Buna karşılık Dawn of the Deep Soul doğrudan hikâyenin devamı ve ikinci sezona geçmeden önce mutlaka izlenmesi gerekiyor. Resmî yapım sıralaması da ilk sezon, sinema filmi ve ikinci sezon şeklinde ilerliyor.
Alternatif sıra ise şöyle:
Made in Abyss: Journey’s Dawn → Made in Abyss: Wandering Twilight → Made in Abyss: Dawn of the Deep Soul → Made in Abyss 2. Sezon
Ben ilk kez izleyecekler için yine de televizyon sezonunu tercih etmeyi daha mantıklı buluyorum. Özet filmler ana hikâyeyi korusa da ilk sezonun keşif hissine ve karakterlerle geçirilen zamana daha az alan ayırıyor. Dawn of the Deep Soul ise bir özet filmi değil, doğrudan ana hikâyenin devamı olduğu için ikinci sezondan önce mutlaka izlenmeli.
Evren

Made in Abyss, insanlığın yeryüzünün büyük bölümünü keşfettiği fantastik bir dünyada geçiyor. Deniz aşırı yolculukların yapılabildiği, şehirlerin ve örgütlü keşif topluluklarının bulunduğu bu dünyada hâlâ tam olarak açıklanamayan en büyük bölge ise güney denizlerindeki uzak bir adada bulunan Abyss. Yaklaşık 1900 yıl önce keşfedilen bu dev çukurun gerçek derinliği bilinmediği gibi, içinde yaşayan canlıların ve bulunan kalıntıların önemli bir kısmının yüzey dünyasında karşılığı da yok.
Abyss’in keşfedilmesiyle birlikte çukurun kenarında Orth şehri kuruluyor ve zamanla buradaki yaşamın büyük bölümü keşif faaliyetleri etrafında şekilleniyor. Derinlerden çıkarılan kalıntılar araştırılıyor, satılıyor ve dünyanın farklı bölgelerine gönderiliyor. Günümüz insanlığının üretemediği teknolojilere sahip bazı eserler özellikle büyük değer taşıyor. Bu nedenle Abyss yalnızca bilimsel merak uyandıran bir yer değil, Orth’un ekonomik ve toplumsal düzenini de doğrudan etkileyen temel kaynak hâline geliyor.
Bu kalıntıları yüzeye çıkaran Mağara Akıncıları ise belirli kurallar altında çalışan profesyonel kâşiflerden oluşuyor. Sahip oldukları düdüklerin rengi deneyimlerini ve ne kadar derine inmelerine izin verildiğini gösteriyor. Kırmızı düdüklüler henüz eğitim aşamasındayken mavi, ay ve siyah düdüklerle birlikte ulaşılabilen derinlik giderek artıyor. Beyaz Düdüklüler ise Abyss hakkında yaptıkları keşiflerle ün kazanmış ve toplumda neredeyse efsaneleşmiş isimler olarak bu düzenin en üstünde yer alıyor.
Abyss’in kendisi tek tip bir mağara sisteminden oluşmuyor. Derine doğru ilerledikçe birbirinden tamamen farklı katmanlara ayrılıyor ve her katmanın kendi iklimi, bitki örtüsü, canlıları ve coğrafi yapısı bulunuyor. Üst bölümlerde yüzey dünyasına daha yakın bir doğa görülürken ilerleyen katmanlarda devasa dikey boşluklar, alışılmadık ormanlar, yoğun bitki örtüsüyle kaplı bölgeler ve yer altında oluşmuş büyük su kütleleri ortaya çıkıyor. Burada yaşayan canlılar da bulundukları derinliğe uyum sağladığı için aşağı indikçe yalnızca çevre değil, karşılaşılabilecek tehlikelerin biçimi de değişiyor.
Derinlere inmeyi asıl tehlikeli hâle getiren şey ise Abyss Laneti. Aşağı doğru ilerlemek doğrudan bir etki yaratmazken tekrar yükselmeye çalışmak vücudu etkiliyor. Üst katmanlarda baş dönmesi ve mide bulantısıyla başlayan belirtiler, daha derin bölgelerde duyuların kaybına, şiddetli kanamalara ve ölümcül sonuçlara kadar ilerleyebiliyor. Bu nedenle bir Mağara Akıncısının ne kadar derine ulaşabildiği yalnızca aşağı inerken karşılaşacağı tehlikelerle değil, oradan geri dönüp dönemeyeceğiyle de bağlantılı.
Lanetin etkisi katmanlar arasında görünmez bir sınır varmış gibi çalışmıyor. Abyss’in tamamına yayılan ve normal gözle görülemeyen bir kuvvet alanıyla bağlantılı olduğu biliniyor. Canlılar yukarı doğru hareket ederken bu alanı geçtiğinde Lanet ortaya çıkıyor. Bazı yaratıkların çevrelerindeki hareketleri önceden sezebilmesi de Abyss’in ekosisteminin bu görünmez yapıya uyum sağladığını gösteriyor.
Derinlik arttıkça zamanın işleyişi bile yüzeyle aynı kalmıyor. Alt katmanlarda geçirilen süre ile Orth’ta geçen zaman arasında giderek büyüyen bir fark oluşabiliyor. Bu durum uzun keşiflerde yüzeyle bağın yalnızca mesafe nedeniyle zayıflamadığını gösteriyor. Abyss’e yapılan her uzun yolculuk, fiziksel olarak aşağı inmenin yanında geri dönülen dünyanın ne kadar değişmiş olabileceği riskini de beraberinde getiriyor.
Bütün bu kurallar nedeniyle Abyss, hikâyenin geçtiği büyük bir mağaradan çok daha fazlasına dönüşüyor. Orth’un ekonomisi, Mağara Akıncılarının toplumsal konumu, insanların teknoloji hakkındaki bilgisi ve keşif anlayışı doğrudan buraya bağlı. Üstelik aşağı indikçe bildiklerini sandıkları doğa kuralları da güvenilirliğini kaybediyor. Made in Abyss’in dünyasını belirleyen temel unsur bu yüzden yalnızca Abyss’in ne kadar derin olduğu değil, insanlığın hâlâ onun hakkında ne kadar az şey bildiği.
Hikaye

Made in Abyss’in hikâyesi, Orth’taki yetimhanede yaşayan genç Mağara Akıncısı Riko’nun annesi Lyza’nın izinden gitme isteğiyle başlıyor. Abyss’in üst katmanlarında yaptığı keşiflerden birinde insan görünümünde ancak mekanik bir bedene sahip Reg ile karşılaşması, bu isteği gerçek bir yolculuğa dönüştüren ilk adım oluyor.
Reg geçmişine dair neredeyse hiçbir şey hatırlamazken, kökeninin Abyss’in derinlikleriyle bağlantılı olduğu açıkça hissediliyor. Lyza’dan geldiği düşünülen bir mesajın ortaya çıkmasıyla birlikte Riko için aşağı inmek artık yalnızca çocukluk hayali olmaktan çıkıyor.
Serinin ilk bölümlerinde bu yolculuk güçlü bir keşif duygusuyla ilerliyor. Yeni katmanlara ulaşmak, bilinmeyen canlılarla karşılaşmak ve eski kalıntıları görmek hikâyenin macera tarafını öne çıkarırken geri dönüşün giderek zorlaşması aynı yolculuğa sürekli bir baskı ekliyor.
Riko’nun Abyss hakkındaki bilgisi ile Reg’in fiziksel gücü birbirlerinin eksiklerini kapatıyor ancak bu denge ikisini de karşılaştıkları tehlikelerden tamamen korumuyor. Özellikle belirli bir noktadan sonra seri, yalnızca ne kadar derine inebilecekleri sorusuyla değil, bu ilerleyişin onları fiziksel ve zihinsel olarak nasıl değiştirdiğiyle de ilgilenmeye başlıyor.
Bu yapı içinde karşılarına çıkan karakterler yolculuğun yönünü belirleyen geçici duraklardan ibaret kalmıyor. Abyss’te uzun süre yaşamış insanların aldığı kararlar, yüzeyde normal kabul edilen değerlerin derinlerde aynı şekilde işlemediğini gösteriyor. Hayatta kalmak, bilgi edinmek veya bir amaca ulaşmak adına verilen tavizler giderek daha ağır hâle geliyor. Hikâye de iyi ve kötü arasındaki basit bir ayrımdan çok, insanların hedefleri uğruna ne kadar ileri gidebileceği üzerine kuruluyor.
Dawn of the Deep Soul bu yaklaşımı daha kapalı ve yoğun bir çatışma üzerinden sürdürüyor. Yolculuğun önünde duran engel yalnızca güçlü bir rakip değil, Abyss’i anlamak için yapılanların hangi noktada kabul edilemez hâle geldiğini sorgulatan bir düşünce biçimi. Bu bölümde karakterlerin ilerleyebilmek için vermek zorunda kaldığı kararlar, serinin başlangıcındaki keşif heyecanından ne kadar uzaklaşıldığını açık biçimde gösteriyor. Buna rağmen hikâye karanlığını yalnızca şiddet üzerinden kurmuyor, karakterlerin birbirleriyle kurduğu bağları bu baskının karşısına yerleştiriyor.
İkinci sezon ise yolculuğun ölçeğini yeniden genişletiyor. Derinlerde karşılaşılan yeni bir yerleşim, Abyss’in yalnızca keşfedilecek bir doğa alanından ibaret olmadığını ve geçmişte buraya inen insanların geride çok daha karmaşık izler bıraktığını gösteriyor. Mevcut yolculuk ile geçmişte yaşananlar yan yana ilerlerken, özellikle arzu, değer ve fedakârlık kavramları hikâyenin merkezine yerleşiyor.
Böylece Made in Abyss, başlangıçta bilinmeyen bir dünyanın dibine ulaşma hedefiyle yola çıkmasına rağmen ilerledikçe keşfin kendisinden çok, insanların ulaşmak istedikleri şeyler uğruna ödemeye razı oldukları bedelleri anlatan bir hikâyeye dönüşüyor.
Animasyon Kalitesi
Made in Abyss’in görsel tarafında en belirgin özellik, karakterlerle çevre arasında kurulan karşıtlık. Riko ve Reg başta olmak üzere ana kadro yuvarlak hatlara, büyük gözlere ve oldukça yumuşak tasarımlara sahipken Abyss çok daha ayrıntılı ve sert bir görünüme sahip. Bu fark özellikle tehlikeli sahnelerde önem kazanıyor. Karakterlerin ilk bakışta çocuk kitabından çıkmış gibi duran tasarımları değişmezken çevre giderek daha yabancı ve tehditkâr hâle geliyor.
Kinema Citrus’un en güçlü olduğu alanlardan biri arka planlar. Abyss’in katmanları yalnızca renk paleti değiştirilerek birbirinden ayrılmıyor, bitki örtüsünden kaya oluşumlarına ve ışığın kullanımına kadar her bölge kendi görsel kimliğini taşıyor. Sanat yönetiminde Osamu Masuyama’nın bulunduğu ekip özellikle geniş planlarda çukurun ölçeğini hissettirmeyi başarıyor. Karakterlerin kadraj içinde küçük bırakıldığı sahneler, çevrenin ne kadar büyük olduğunu doğrudan gösterdiği için Abyss’in tehlikesini sürekli hareket veya aksiyon kullanmadan da aktarabiliyor.
Bu yaklaşım yaratık tasarımlarında da devam ediyor. İlk sezonda yaratık tasarımlarından Kou Yoshinari sorumlu ve Abyss’te karşılaşılan canlıların önemli kısmı sıradan fantastik canavarlar gibi görünmüyor. Anatomileri, hareket biçimleri ve yaşadıkları bölgeyle kurdukları ilişki aynı ekosistemin parçaları oldukları hissini güçlendiriyor. Bazılarının doğrudan saldırmak yerine avını gözlemlemesi veya çevrenin avantajlarını kullanması da karşılaşmaları yalnızca güç üzerinden ilerleyen çatışmalardan uzaklaştırıyor.
Karakter animasyonunda ise sürekli yüksek hareket yoğunluğundan çok ifadeler ve küçük tepkiler öne çıkıyor. Özellikle sakin bölümlerde yüz ifadeleri, beden dili ve karakterlerin çevreyi incelerken verdiği tepkiler keşif hissini destekliyor. Tehlike başladığında tempo belirgin biçimde değişiyor ve hareketler daha sert bir hâl alıyor. Bu geçiş sayesinde aksiyon sahneleri serinin geri kalanından kopuk duran gösteri anlarına dönüşmek yerine çevredeki tehdidin doğal bir devamı gibi çalışıyor.
Seri tamamen geleneksel 2D animasyona da bağlı kalmıyor. 3DCG özellikle bazı yaratıklarda, karmaşık hareketlerde ve ikinci sezondaki daha alışılmadık tasarımlarda destekleyici biçimde kullanılıyor. Yer yer 2D çizimlerle arasındaki fark seçilebilse de gölgelendirme ve renklerin çevredeki diğer unsurlarla uyumlu tutulması, CGI’ın görüntüden tamamen kopmasını büyük ölçüde engelliyor. İkinci sezonda kullanım miktarı artsa bile seri genelinde CG, sahnenin odağı olmaktan çok elle çizilen animasyonu tamamlayan bir araç olarak kalıyor.
Dawn of the Deep Soul bu görsel yaklaşımı daha yoğun bir prodüksiyonla sürdürüyor. Özellikle çatışmalarda efekt animasyonu, kamera hareketleri ve mekân kullanımı daha hareketli hâle geliyor. Buna rağmen karakterlerin nerede bulunduğunu takip etmek genellikle kolay ve aksiyon, dar kadrajlarla sürekli gizlenmek yerine çevrenin de görülebildiği planlarla ilerliyor. Efekt animasyon yönetmeni ve aksiyon animatörlerinin ayrıca görevlendirildiği film, serinin en hareketli bölümlerinde bile mekânı okunabilir tutmayı başarıyor.
İkinci sezon ise gösterişli aksiyondan çok bulunduğu bölgenin görsel yapısıyla ayrışıyor. Mimari, canlı tasarımları ve daha yoğun renk kullanımı ilk sezondaki doğal manzaralardan belirgin biçimde farklı bir görüntü oluşturuyor. Buna rağmen Masayuki Kojima ve Kinema Citrus’un temel görsel yaklaşımı korunuyor. Made in Abyss böylece animasyon kalitesini yalnızca hareketlerin akıcılığı üzerine kurmuyor. Arka plan, tasarım, kompozisyon, CGI ve karakter animasyonunu birlikte kullanarak Abyss’in her yeni katmanının gerçekten başka bir yere geçilmiş gibi hissedilmesini sağlıyor.
Seslendirme ve Müzikler
Made in Abyss’in seslendirme kadrosunda karakterlerin yaşları ile karşılaştıkları şartlar arasındaki fark özellikle iyi kullanılıyor. Riko’yu seslendiren Miyu Tomita, karakterin merakını ve enerjisini yüksek tutarken tehlikenin ciddileştiği anlarda aynı tonu sürdürmüyor. Reg tarafında Mariya Ise daha çekingen ve kırılgan bir performansla bunun karşısına çıkıyor. Shiori Izawa’nın Nanachi performansı ise kendine özgü konuşma biçimini yalnızca ayırt edici bir özellik olarak bırakmadan karakterin daha temkinli ve duygusal tarafıyla birleştiriyor.
Seri ilerledikçe yardımcı karakterlerde de benzer bir yaklaşım görülüyor. Toshiyuki Morikawa, Bondrewd’u yüksek sesli veya açık biçimde tehditkâr bir karakter gibi oynamak yerine sakin ve neredeyse sürekli nazik kalan bir ton kullanıyor. Bu tercih karakterin yaptıklarıyla konuşma biçimi arasındaki rahatsız edici karşıtlığı güçlendiriyor. İkinci sezonda Misaki Kuno’nun Faputa performansı ise öfke, çocukça heyecan ve kırılganlık arasında kısa sürede geçiş yapabilmesiyle öne çıkıyor.
Müzik tarafında serinin tamamına Kevin Penkin imzası hâkim. İlk sezonun kayıtlarında yaylı ve üflemeli çalgılar elektronik dokular, ortam kayıtları ve işlenmiş vokallerle bir araya geliyor. Bu yüzden müzik tamamen orkestral veya elektronik tek bir çizgide ilerlemiyor. Geniş manzaralarda kullanılan parçalar Abyss’in ölçeğini büyütürken daha sakin anlarda ambient seslerin öne çıkması çevrenin yabancılığını koruyor.
Hanezeve Caradhina, Underground River ve Tomorrow gibi parçalar serinin keşif duygusunu taşıyan en belirgin örnekler arasında. Özellikle geniş planlarla birlikte kullanıldıklarında müzik yalnızca sahnenin duygusunu güçlendirmiyor, Abyss’in karakterlerin karşısındaki büyüklüğünü de hissettiriyor. Seri her önemli anda müziği öne çıkarmak yerine gerektiğinde ortam sesine veya sessizliğe alan bıraktığı için daha sert sahnelerde kullanılan parçaların etkisi de korunuyor.
Açılış ve kapanış parçalarında ise sezonlar arasında belirgin bir ton değişimi var. İlk sezonun açılışı Deep in Abyss, Riko ve Reg’in seslendirme sanatçıları Miyu Tomita ile Mariya Ise tarafından seslendiriliyor. Kapanıştaki Tabi no Hidarite, Saihate no Migite de aynı karakter odaklı yapıyı sürdürüyor ve ilerleyen bölümlerde Nanachi’nin seslendirme sanatçısı Shiori Izawa da parçaya katılıyor. Bu iki şarkının daha hareketli ve macera odaklı tonu, ilk sezonun başlangıcındaki keşif heyecanıyla oldukça uyumlu.
Dawn of the Deep Soul’un kapanışında kullanılan MYTH & ROID imzalı FOREVER LOST ile bu hava belirgin biçimde değişiyor. İkinci sezonda Riko Azuna’nın seslendirdiği Katachi açılış tarafında hâlâ ilerleme ve yolculuk hissini korurken, MYTH & ROID’un Endless Embrace parçası çok daha ağır ve melankolik bir kapanış sunuyor. Kevin Penkin’in Endless Embrace düzenlemesinde de yer alması, parçanın sezonun geri kalanındaki müzikal atmosferden kopmamasını sağlıyor. Böylece opening ve ending parçaları yalnızca sezon başına ve sonuna eklenen şarkılar olarak kalmıyor, hikâyenin giderek ağırlaşan tonunu da takip ediyor.
Kevin Penkin’in müzikleri sezonlar ilerledikçe yeni enstrümanlar, vokaller ve daha yoğun elektronik dokularla değişse de temel yaklaşım korunuyor. İlk sezondaki keşif hissi, Dawn of the Deep Soul’un daha baskılı atmosferi ve ikinci sezonun yabancılaşmış dünyası birbirinden farklı ses kimliklerine sahip. Buna rağmen aynı müzikal dilin parçaları oldukları kolayca hissediliyor. Made in Abyss bu nedenle ses tarafında yalnızca güçlü bir soundtrack’e sahip olmakla kalmıyor, seslendirme, ortam sesi ve müziği Abyss’in atmosferini kuran yapının bir parçası olarak kullanıyor.
Kişisel Değerlendirme

Made in Abyss’i uzun süredir bilmeme rağmen animeyi bitirmem birkaç deneme aldı. İlk bölümlerde beni en fazla uzaklaştıran taraf karakter tasarımlarıydı. Serinin yumuşak ve yer yer fazlasıyla çocuksu görünen çizimleri, karşıma nasıl bir hikâye çıkacağı konusunda bende yanlış bir beklenti oluşturmuştu. Biraz daha ilerlediğimde ise aynı tasarım anlayışı bu kez serinin en ayırt edici özelliklerinden birine dönüştü. Çocuk kitabını andıran karakterlerle Abyss’in giderek sertleşen doğası arasındaki fark, alıştıktan sonra görsel tercihin neden bu kadar etkili olduğunu daha iyi gösteriyor.
Bence Made in Abyss’in asıl gücü de bu karşıtlığı yalnızca görüntüde bırakmaması. Başlangıçta keşif ve macera hissi çok daha baskınken hikâye ilerledikçe karakterlerin karşılaştığı durumlar giderek ağırlaşıyor. Buna rağmen karanlıklaşmanın sırf izleyiciyi şaşırtmak için kullanıldığı hissine kapılmadım. Abyss’in kuralları en başından itibaren geri dönüşün giderek zorlaştığı bir dünya kurduğu için yaşananların sertliği de bu düzenin doğal sonucu gibi geliyor.
Bu açıdan benim için ikinci sezon serinin en güçlü kısmı. İlk sezon dünyayı ve yolculuğun temelini oldukça iyi kuruyor, Dawn of the Deep Soul ise Bondrewd üzerinden hikâyenin ne kadar ileri gidebileceğini gösteriyor. İkinci sezonda ise geçmişte verilen kararların sonuçları, arzu ve fedakârlık gibi meselelerle birleşince anlatı çok daha ağır bir noktaya ulaşıyor. Özellikle Faputa ve Ilblu tarafında serinin başlangıçtaki macera havasından ne kadar uzaklaşabildiğini görmek beni ilk sezondan daha fazla etkiledi.
Karakterler arasında Nanachi benim için biraz daha öne çıkıyor. Geçmişinin trajik olması bunda önemli ancak karakteri sevmemin tek nedeni yaşadıkları değil. O geçmişin Nanachi’nin insanlara yaklaşımına, aldığı kararlara ve Abyss’e bakışına yansımaya devam etmesi karakteri hikâyeye sonradan eklenen bir yol arkadaşından daha fazlası hâline getiriyor. Riko ile Reg’in ilişkisini ise farklı bir nedenle önemli buluyorum. Riko’nun sürekli ilerlemek isteyen yapısı ile Reg’in kendi geçmişini bile tam olarak bilmemesi birbirlerini iyi tamamlıyor ve serinin hem yolculuk hem de gizem tarafını aynı anda taşıyor.
Dawn of the Deep Soul ile hikâyenin karşısına çıkan en önemli figürlerden biri de Beyaz Düdüklü Mağara Akıncısı Bondrewd oluyor. Abyss hakkında bilgi edinme isteğini ahlaki sınırların çok ötesine taşıyan bu karakter, benim için fiziksel gücünden çok düşünce biçimiyle tehlikeli. Karşısındakilere açık bir nefret göstermeden, hatta çoğu zaman son derece sakin davranarak korkunç kararlar verebilmesi onu daha da rahatsız edici hâle getiriyor. Bu yüzden etkisi yalnızca Riko ve diğerlerinin karşısına güçlü bir engel çıkarmasından değil, Abyss’in insanlarda nasıl bir sınır kaymasına yol açabileceğini göstermesinden geliyor.
Made in Abyss’in temposu oldukça yavaş ancak bunu doğrudan bir problem olarak görmüyorum. Yeni bir katmana ulaşıldığında çevreyi, canlıları ve oradaki düzeni tanımaya zaman ayrılması keşif hissinin çalışması için gerekli. Arka planlar ve Kevin Penkin’in müzikleri de bu bölümlerin boşlukta kalmasını engelliyor. Prodüksiyon benim için serinin önemli artılarından biri olsa da Made in Abyss’i bu kadar yukarı taşıyan asıl unsur hâlâ hikâye ve karakter yazımı.
Bu yavaş ilerleyişin sağladığı en büyük avantajlardan biri, Abyss’in yalnızca gidilecek bir hedef değil gerçekten keşfedilen bir yer gibi hissettirmesi. Yeni bir bölgeye ulaşıldığında önce güzelliği ve bilinmezliği öne çıkıyor, ardından o bölgenin ne kadar tehlikeli olduğu ortaya çıkıyor. Bu tarafıyla Made in Abyss bana Jigokuraku’yu da hatırlatıyor. Shinsenkyo’da da benzer biçimde büyüleyici görünen bir çevrenin altında giderek daha rahatsız edici bir doğa açığa çıkıyor. Aralarındaki fark ise Made in Abyss’in bunu daha yavaş ve gizem üzerinden, Jigokuraku’nun ise daha doğrudan hayatta kalma ve çatışma üzerinden işlemesi.
Bütün bunların sonunda Made in Abyss’in bende bıraktığı en güçlü duygu hâlâ merak. Abyss’in dibinde ne bulunduğu, Reg’in geçmişi ve henüz cevaplanmamış diğer sorular seriyi takip etmeye devam etmem için yeterli. Anime tarafında geldiği noktadan memnunum ancak hikâyenin devamını beklemek yerine mangaya yeniden şans verme fikri de giderek daha cazip geliyor. Daha önce çizim tarzına alışmakta zorlanmış olsam da bu kez hikâyenin nereye gideceğini merak etmek ağır basıyor.
Bütün bunları düşündüğümde Made in Abyss’i kusursuz bir seri olarak görmüyorum. Özellikle karakter tasarımlarına alışmak zaman alabiliyor ve genel temposu herkese hitap etmeyebilir. Buna karşılık hikâyesinin giderek derinleşmesi, karakterlerini yaşadıkları deneyimlerle birlikte dönüştürmesi ve Abyss’in gizemini uzun süre koruyabilmesi benim için bu eksilerin önüne geçiyor. Başlangıçta beklediğimden çok daha karanlık ve katmanlı bir yapıyla karşılaşmam da seriyi aklımda kalıcı hâle getiren en önemli nedenlerden biri oldu.
Kimler İzlemeli?
Kimler İzlememeli?
Siz ne düşünüyorsunuz? Bu inceleme ve Made in Abyss hakkında yorumlarınızı merak ediyoruz →

