NoctemsolYoshihiro Togashi Kimdir?
Künye Bilgileri
“Benim için bir hikâyeyi ilginç kılan şey, karakterlerin ne kadar güçlü olduğu değil; o gücü kullanırken ne kadar çaresiz kaldıklarıdır.”
Weekly Shonen Jump, manga endüstrisinin en acımasız arenasıdır. Haftalık okur anketleri serinin kaderini belirler, popülerliği düşen mangalar uyarı almadan kesilir ve çizerler haftada ortalama on dokuz sayfa üretmek zorundadır. Bu sistem onlarca yılda kendi formülünü yaratmıştır: kahraman zorlanır, arkadaşlarından güç alır, bir üst seviyeye çıkar ve kazanır. Yoshihiro Togashi bu formülün içinden çıkmış, ama ona hiçbir zaman tam olarak teslim olmamış bir isimdir.
1990’larda Yu Yu Hakusho ile derginin en popüler serilerinden birini yaratmış, ardından Hunter x Hunter ile o popülerliği mümkün kılan kalıpların çoğunu bilinçli biçimde kırmaya başlamıştır. Onun hikâyelerinde güçlenmenin her zaman bir faturası vardır, kazanmak çoğu zaman bir şeylerin kaybıyla birlikte gelir ve okur bunun tam olarak ne olacağını öngöremez. Bu belirsizlik, eserlerine türün çoğu temsilcisinde bulunmayan bir huzursuzluk katmıştır.
Ancak aynı belirsizlik, üretim sürecine de sızmıştır. Yıllarca süren yayın araları, tamamlanmamış ark vaatleri ve tartışmalı çizim tercihleri, Togashi’yi hem hayranlık hem de hayal kırıklığı uyandıran nadir isimlerden biri haline getirmiştir.
Bu yazı, Togashi’nin anlatı tercihlerini, tematik takıntılarını ve sektördeki etkisini incelemeye çalışacak. Bunu yaparken hem güçlü yanlarına hem de üretim sürecinin yarattığı yapısal sorunlara değineceğiz.
Nasıl Başladı?
Togashi’nin kariyeri bir manga stüdyosunda değil, Yamagata Üniversitesi’nin eğitim fakültesinde başlar. Öğretmenlik stajı sırasında bu mesleğin kendisine göre olmadığını fark eder ve çizime yönelir. Henüz yirmi yaşındayken, 1986’da çizdiği Buttobi Straight ile Japonya’nın en prestijli manga ödüllerinden biri olan Tezuka Ödülü’nü kazanır. Bu erken başarı onu Shonen Jump’ın radarına sokar.
İlk profesyonel denemeleri kalıcı bir iz bırakmaz. Tende Showaru Cupid gibi romantik komedi denemeleri kısa sürer ve ticari olarak tutmaz. Ancak bu başarısızlıklar, Togashi’nin ne yapmak istemediğini netleştiren bir eleme süreci işlevi görür.
Asıl kırılma 1990’da Yu Yu Hakusho ile gelir. Başlangıçta bir ruh dedektifi komedisi olarak tasarlanan seri, dönemin Dragon Ball eksenli beklentilerine uyum sağlayarak hızla bir dövüş mangasına evrilir ve derginin en çok okunan serilerinden biri haline gelir.
Ancak bu dönem Togashi için yalnızca başarı değil, aynı zamanda bir kırılma noktasıdır. Haftalık yayın takvimi; çizerleri haftada yaklaşık on dokuz sayfa üretmeye zorlar, editörler hikâyenin yönüne müdahale eder ve uyku düzensizlikleri kronikleşir. Togashi bu baskı altında fiziksel ve ruhsal olarak yıpranır.
Yu Yu Hakusho‘nun finalinde okuyucunun beklediği görkemli son savaşı vermeyip çatışmayı politik bir uzlaşmayla bitirmesi hem bir anlatı tercihi hem de tükenmişliğin sonucudur. Bu süreç, onun ilerideki kariyerini şekillendirecek temel dersi verir: başkasının temposunda çalışmak, hikâyenin de çizerin de aleyhine işler.
Nerede Duruyor?
Togashi, shounen mangasının merkezinde durur ama o merkezin konfor alanında değil, huzursuz kenarındadır. Türün temel araçlarını kullanır: güç sistemleri, turnuva arkları, seçilmiş kahraman tropu. Ancak bu araçları okuru coşturmak için değil, karakterleri köşeye sıkıştırmak için kurgular.
Klasik shounen anlatısında kahraman dünyayı kurtarır ya da en azından büyük bir misyon taşır. Gon Freecss’in motivasyonu bunların hiçbirine benzemez. Babasını bulmak ister, o kadar. Bu dürtü epik değil, tamamen kişiseldir ve hikâye boyunca asla yüceltilmez. Togashi, kahramanını idealize etmeyi reddederek onu hataları, bencillikleri ve çelişkileriyle var olan bir insana dönüştürür.
Bu tercihin yarattığı en belirgin fark, hikâyelerin ilerleyiş biçiminde ortaya çıkar. Birçok shounen mangası lineer bir tırmanışla çalışır: engel, mücadele, zafer, bir sonraki engel. Togashi’de ise anlatı çoğu zaman bu düz çizgiyi izlemek yerine kendi içine doğru derinleşir. Bir ark başladığında mesele o arkın sonuna ulaşmak değil, arkın kendi kurallarını anlamaktır.
Yorknew City arkında Gon ve Killua’nın karşısındaki tehdit Phantom Troupe’un fiziksel gücü değil, o gücün arkasındaki örgütsel yapı ve enformasyon ağıdır. Okur çoğu zaman heyecandan çok tedirginlik hisseder, çünkü karakterlerin başına ne geleceği kadar bu gelişmenin hangi bedelle olacağı da belirsizdir.
Togashi’yi shounen içinde ayrıksı kılan bir diğer nokta, shoujo ve seinen mangasından aldığı unsurlardır. Karakter ilişkilerindeki duygusal karmaşıklık, ahlaki belirsizlik ve psikolojik derinlik, türün geleneksel sınırlarının dışından gelir. Bu melez yapı, eserlerini saf bir aksiyon mangası olarak okumayı zorlaştırır ama aynı zamanda türün ne kadar esnetilebileceğini gösterir.
Eserlerin Evrimi: Dedektiflikten Labirente
Togashi’nin kariyer çizgisi düz bir yükseliş değil, her eserle biçim değiştiren bir arayış sürecidir. Bu süreç Yu Yu Hakusho ile başlar. Seri başlangıçta bir ruh dedektifi komedisi olarak kurgulanır, ardından dönemin beklentilerine uyarak bir dövüş turnuvası mangasına evrilir. Ancak Togashi serinin finalinde bu tırmanışı taçlandırmak yerine beklentiyi boşa çıkaran bir kapanış tercih eder. Bu, onun ileride sıkça tekrarlayacağı bir stratejinin ilk büyük örneğidir: beklentiyi inşa et, sonra o beklentinin altını oy.
Yu Yu Hakusho sonrası gelen Level E ise Togashi’nin ana akım anlatıdan kopuşunun laboratuvarıdır. Sadece altı cilt süren bu kısa seri, bilimkurgu ve korkuyu absürt bir mizahla karıştırır. Merkezindeki uzaylı prens, fiziksel olarak güçlü değildir ama zekasıyla çevresindekileri sürekli manipüle eder. Togashi burada kaba kuvvetin değil, zekanın ve aldatmanın yarattığı gerilimi keşfeder. Level E ticari bir başarı olmasa da Hunter x Hunter‘ın temelini atan denemedir: kuralların net olduğu ama sonuçların öngörülemediği bir anlatı yapısı.
Son durak olan Hunter x Hunter, artık tek bir türle tanımlanamayan bir eserdir. Hunter Exam arkı klasik bir shounen sınav anlatısı gibi başlar, Yorknew City‘de suç gerilimine kayar, Greed Island‘da oyun mekaniklerine dönüşür, Chimera Ant arkında ise evrimsel biyoloji ve varoluşsal sorularla örülü karanlık bir incelemeye evrilir. Her yeni ark neredeyse farklı bir türde yazılmış gibi hissettirir, ama hepsini birbirine bağlayan ortak bir omurga vardır: karakterlerin sahip oldukları gücün bedeliyle yüzleşmesi. Bu tür geçişkenliği, Togashi’nin en belirgin anlatı özelliklerinden biridir ve Hunter x Hunter‘ı shounen manga içinde sınıflandırılması güç bir konuma yerleştirir.
Anlatım Dili: Metin Ağırlığı ve Bilinçli Yavaşlama
Togashi’nin anlatım biçimi, shounen mangasının geleneksel ritminden belirgin biçimde ayrılır. Çoğu shounen mangaka hızı ön planda tutar: kısa diyaloglar, dinamik aksiyon panelleri ve sayfayı hızla çevirmeye teşvik eden bir görsel akış. Togashi ise tam tersine okuru yavaşlatır. Sayfalar dolusu iç monolog, karmaşık kural açıklamaları ve çok katmanlı strateji çözümlemeleri, özellikle Hunter x Hunter‘ın ilerleyen bölümlerinde manga sayfasını neredeyse bir light novel yoğunluğuna taşır.
Bu tercihin en uç örneği Succession Contest (Veraset Savaşı) arkıdır. Bu arkta on dört Kakin prensi, her birinin kendine özgü Nen yeteneği ve politik ittifakları olan bir taht savaşına girer. Togashi bu yapıyı anlatmak için sayfalarca metin kullanır: karakterlerin iç sesleri, kuralların detaylı açıklamaları ve birbirine bağlanan strateji zincirleri. Okur bu sayfaları pasif biçimde tüketemez, her paragrafı dikkatle takip etmek zorundadır. Bu yaklaşım okuru bir izleyiciden çok bir çözücüye dönüştürür, ancak aynı zamanda erişilebilirliği ciddi biçimde daraltır.
Eskiz Tartışması ve Görsel Tercihler
Togashi’nin görsel anlatımı da benzer bir bilinçli değişkenlik taşır ve bu, kariyerinin en tartışmalı yanlarından biridir. Bazı bölümlerde paneller tamamen bitmiş, detaylı çizimler içerirken, başka bölümlerde neredeyse eskiz düzeyinde kalan, arka planı olmayan, çizgi kalitesi düşük sayfalar görülür. Bu durum okur tabanında uzun süredir tartışma konusudur: bir kısım okur bunu tembellik ya da disiplinsizlik olarak yorumlarken, bir kısım da bilinçli bir anlatı tercihi olarak değerlendirir.
Gerçek muhtemelen ikisinin arasındadır. Togashi’nin kronik sağlık sorunları ve mükemmeliyetçiliği, bazı bölümlerin yarım kalmış haliyle yayımlanmasına yol açmıştır. Ancak özellikle Succession Contest gibi metin ağırlıklı bölümlerde çizimin geri planda kalması, anlatının odağıyla da örtüşür: bu arklarda görsel aksiyon değil, bilgi ve strateji ön plandadır. Togashi çizimi her zaman hikâyenin taşıyıcı unsuru olarak kullanmaz, çoğu noktada metni ve bilgiyi öne çıkarır. Bu, manga medyumunun görselliğe dayalı doğasıyla çelişen bir tercih olduğu için rahatsızlık yaratır, ama Togashi’nin anlatı önceliklerini de açıkça yansıtır.
Takıntı Haritası: Bedel, Eşitsizlik ve Canavarın İnsanlaşması
Togashi’nin eserlerinde tekrar eden temaları izlemek, onun ne tür bir hikâye anlatıcısı olduğunu anlamanın en doğrudan yoludur. Bu temalar eserden esere biçim değiştirir ama özleri sabit kalır.
En ısrarcı meselesi gücün kendisi değil, gücün yarattığı yüktür. Shounen mangasında güçlenme genellikle bir ödüldür: karakter çalışır, savaşır ve yeni bir seviyeye ulaşır. Togashi bu denkleme her zaman bir fatura ekler. Nen sistemindeki Vow and Limitation (Yemin ve Kısıtlama) prensibi bu yaklaşımın mekanik karşılığıdır. Bir karakter ne kadar büyük bir güce ulaşmak isterse, o kadar ağır bir koşulu kabul etmek zorundadır. Kurapika’nın zincirleri bunu somutlaştırır: Phantom Troupe üyelerine karşı neredeyse mutlak bir güç kazanır, ama bu gücü başka birine karşı kullanması durumunda ölür. Güç sınırsız değildir, kazanılan her avantaj başka bir alanda açık yaratır.
Bu mekanik sadece dövüş sahnelerinde değil, karakterlerin psikolojik çözülmesinde de işler. Gon’un Chimera Ant arkındaki dönüşümü bunun en sarsıcı örneğidir. Kite’ın ölümünün intikamını almak için Nen yeminiyle yılların potansiyelini tek bir ana sıkıştırır ve Neferpitou’yu yenecek güce ulaşır. Bedeli ise bedeninin tamamen çökmesidir. Togashi burada shounen mangasının temel vaatlerinden birini, yani azmin ve kararlılığın ödüllendirileceği vaadini tersine çevirir. Gon kazanır, ama kazandığı zafer onu neredeyse öldürür.
Güç-bedel ilişkisiyle iç içe geçen bir diğer tema eşitsizliktir. Togashi dünyalarında herkes aynı koşullardan başlamaz ve çaba her zaman sonuç garantilemez. Hunter Exam bunu ilk bölümlerden itibaren açık eder: kuralları adil gibi görünen bir sınavda Hisoka ile sıradan bir aday aynı anda yarışır ama aynı oyunu oynamazlar.
Daha büyük ölçekte Dark Continent kavramı bu eşitsizliği kozmik bir boyuta taşır. İnsanlığın bildiği dünyanın ötesindeki bu alan, kuralları tamamen farklı işleyen bir ekosistemdir ve buradan gelen tehditler, mevcut güç dengelerini anlamsız kılabilecek ölçektedir. Karakterler ne kadar güçlenirse güçlensin, bir noktada sistemin kendisinin onlara karşı işlediği bir eşikle karşılaşır.
Kötülüğün Anatomisi
Togashi’nin antagonistleri bu tematik yapının en çarpıcı uzantısıdır. Shounen mangasının alışıldık kötüleri çoğunlukla bir engel olarak var olur: kahramanın aşması gereken bir güç bariyeri. Togashi’nin kötü karakterleri ise kendi hikâyelerinin merkezinde duran, motivasyonları anlaşılabilir, hatta zaman zaman kahramandan daha tutarlı figürlerdir.
Yu Yu Hakusho‘daki Shinobu Sensui buna erken bir örnektir. Sensui başlangıçta Yusuke gibi bir ruh dedektifidir, ancak insanlığın karanlık yüzüne tanıklık ettikten sonra kırılır. Dünyayı yok etmek istemez, insanlığın kendi zalimliğiyle yüzleşmesini ister. Onun kötülüğü bir güç hırsından değil, aşırı gelişmiş bir adalet duygusunun çökmesinden doğar.
Bu yaklaşım Hunter x Hunter‘ın Meruem karakterinde zirve noktasına ulaşır. Chimera Ant Kralı olarak doğan Meruem, başlangıçta duygusuz bir tirandır. Ancak görme engelli Gungi oyuncusu Komugi ile geçirdiği zaman onu dönüştürür. Meruem kaba güçle kazanamadığı bu oyunda ilk kez bir insana saygı duyar ve bu saygı, yavaş yavaş bir bilgeliğe evrilir.
Togashi burada cesur bir anlatı kararı verir: aynı anda ana karakter Gon intikam hırsıyla insanlığından uzaklaşırken, hikâyenin asıl canavarı insanlaşır. Bu ahlaki eksen kayması, Togashi’nin iyi ve kötü kavramlarını sabit kategoriler olarak değil, sürekli yer değiştirebilen konumlar olarak ele aldığını gösterir.
Ustalık Alanı: Sistem Mimarlığı
Togashi’nin en güçlü olduğu alan, kuralları anlatının süsü olarak değil omurgası olarak kurmasıdır. Shounen mangasında güç sistemleri genellikle dövüş sahnelerine çeşitlilik katmak için vardır: karakterin yeni bir tekniği öğrenmesi, o tekniği kullanması ve rakibini yenmesi. Togashi’de ise sistem, karakterlerin ne yapabileceğini olduğu kadar ne yapamayacağını da belirleyen bir baskı mekanizmasıdır.
Nen sistemi bunun en gelişmiş örneğidir. Altı temel kategoriye (Güçlendirme, Dönüştürme, Salım, Manipülasyon, Somutlaştırma, Özelleştirme) ayrılan bu yapı, her karakterin doğuştan bir kategoriye yatkın olduğu ve o kategoriden uzaklaştıkça verimliliğin düştüğü bir denge üzerine kuruludur. Bu, karakterlerin sınırsız biçimde güçlenmesini yapısal olarak engeller.
Bir Güçlendirici iyi bir Manipülatör olamaz, bir Somutlaştırıcı Salım tekniklerinde zayıf kalır. Togashi bu kısıtlamayı bir handikap olarak değil, stratejik derinliğin kaynağı olarak kullanır. Karakterler güçlü oldukları alanla değil, zayıf oldukları alanı nasıl telafi ettikleriyle ilginç hale gelir.
Dragon Quest Tutkusu ve Oyunlaştırma
Bu sistem kurma biçiminin kökeni, Togashi’nin Dragon Quest başta olmak üzere RPG oyunlarıyla olan derin ilişkisindedir. Çoğu mangaka video oyunlarını tüketir, Togashi ise oyun mekaniklerini hikâyesinin iskeletine yerleştirir. Greed Island arkı bunun en açık yansımasıdır: karakterler bir kart toplama oyununun içine girer, NPC’lerle etkileşime geçer ve belirli kartları elde etmek için oyunun kuralları dahilinde stratejiler üretir. Fiziksel güç burada belirleyici faktör olmaktan çıkar, kuralları anlama ve manipüle etme kapasitesi öne geçer.
Ancak Togashi bu oyunsu yapıyı bir video oyununun güvenli sınırlarında bırakmaz. Oyundaki yanlış bir hamlenin bedeli ekranda beliren bir yeniden başlama seçeneği değil, kalıcı fiziksel ya da psikolojik hasardır.
Bu mimarlık sadece dövüş mekaniklerinde değil, politik anlatılarda da kendini gösterir. Succession Contest arkında on dört Kakin prensi arasındaki taht mücadelesi, Nen yetenekleri kadar diplomatik ittifaklar, enformasyon kontrolü ve blöf üzerinden yürür.
Togashi burada bir satranç tahtası kurar: taşların hareketleri bellidir ama oyuncuların niyetleri değildir. Bu arktaki gerilim fiziksel çatışmadan değil, kimin kimi ne zaman ele vereceğinin belirsizliğinden doğar. Togashi’nin asıl ilgi alanı gücü kullanmak değil, güç ilişkilerinin kurallarını tasarlamaktır.
Tıkanma Noktası: Hiatus Gerçeği
Togashi’nin kariyerini tanımlayan yalnızca ne anlattığı değil ne sıklıkla anlatabildiğidir. Hunter x Hunter 1998’de yayımlanmaya başlamış, ancak düzenli bir yayın takvimine neredeyse hiçbir zaman sahip olamamıştır. Yıllarca süren aralar, tamamlanmamış ark vaatleri ve belirsiz geri dönüş tarihleri, seriyi manga tarihinin en uzun soluklu bekleme deneyimlerinden biri haline getirmiştir.
Bu kesintilerin temel nedeni Togashi’nin kronik bel ve kalça ağrılarıdır. Uzun süreli masa başı çalışmanın birikimli etkisi, onu zaman zaman çizim yapamayacak duruma getirir. Ancak sağlık sorunlarını tek neden olarak görmek eksik kalır. Togashi’nin mükemmeliyetçiliği, özellikle Succession Contest gibi çok katmanlı arklarda, her sayfanın taşıması gereken bilgi yoğunluğunu öyle bir noktaya çıkarır ki üretim hızı kaçınılmaz olarak düşer.
Yu Yu Hakusho dönemindeki travma da bu tablonun arka planını oluşturur. Haftalık yayının yarattığı tükenmişliği bir kez yaşamış biri olarak Togashi, o tempoya geri dönmeyi reddetmiştir. Bu red bir kaçış değil, bilinçli bir sınır çizmedir. Ancak sonuçları hikâyenin kendisini doğrudan etkiler: açılan ipuçları yıllarca havada kalır, okuyucu ilgisi dalgalanır ve anlatının momentumu tekrar tekrar kırılır.
Bu süreçte eşi Naoko Takeuchi’nin, Sailor Moon‘un yaratıcısının, özellikle arka plan ve renklendirme aşamalarında verdiği destek, üretimin tamamen durmamasında bir faktör olmuştur. Togashi ayrıca 2022’den itibaren dijital çizime geçerek fiziksel yükü azaltmaya çalışmıştır.
Yine de temel gerilim çözülmemiştir: Togashi’nin anlatı hırsı ile üretim kapasitesi arasındaki makas, her yeni arkla biraz daha açılmaktadır. Kurduğu sistemler ne kadar karmaşıklaştırsa, o sistemleri çözüme kavuşturma yükü de o kadar ağırlaşır. Bu, sadece bir sağlık ya da disiplin meselesi değil, yapısal bir kısır döngüdür.
Mirası: Karanlık Shonen ve Strateji Devri
Togashi’nin sektördeki etkisini anlamak için, ondan önceki shounen mangasının genel havasına bakmak gerekir. 1990’lar ve 2000’lerin başında türün baskın formülü büyük ölçüde dostluk, azim ve sınırları aşma üzerine kuruluydu. Kahraman zorlandığında arkadaşlarından güç alır, iç sesinin ona hatırlattığı bir motivasyonla ayağa kalkar ve rakibini yenerdi. Togashi bu formülü tamamen reddetmedi ama içini değiştirdi. Güçlenmenin bir bedeli olduğunu, zekanın kaba kuvvetten daha belirleyici olabileceğini ve kazanmanın her zaman iyi bir şey olmadığını anlatılarının merkezine yerleştirdi.
Bu yaklaşımın izleri bugünün en popüler serilerinde açıkça görülür. Jujutsu Kaisen‘in yaratıcısı Gege Akutami, serisindeki Lanetli Enerji sistemini kurarken Togashi’nin Nen sistemini doğrudan referans aldığını birden fazla röportajda belirtmiştir. Sadece güç sistemi değil, karakterlerin stratejik düşünmeye zorlandığı ve her çatışmanın bir bedelle sonuçlandığı anlatı yapısı da bu etkinin parçasıdır.
Benzer bir iz Naruto‘da da mevcuttur. Masashi Kishimoto, Sasuke Uchiha karakterini yaratırken Yu Yu Hakusho‘daki Hiei’den esinlendiğini açıkça ifade etmiştir. Naruto‘daki Chunin Sınavları’nın yapısal olarak Hunter x Hunter‘daki Hunter Exam ile olan benzerliği de tesadüf değildir.
Ancak Togashi’nin mirasını yalnızca bireysel esinlenmeler üzerinden okumak eksik kalır. Onun asıl etkisi, shounen mangasında bir ton değişimine zemin hazırlamış olmasıdır. Bugün Dark Trio olarak anılan Jujutsu Kaisen, Chainsaw Man ve Hell’s Paradise gibi seriler, geleneksel shounen iyimserliğinden belirgin biçimde uzaklaşan, daha karanlık ve daha bedel odaklı anlatılar sunar.
Togashi bu dalganın tek nedeni değildir, ancak o dalganın erken habercilerinden biridir. Hunter x Hunter‘ın Chimera Ant arkı, shounen bir mangada ana karakterin ahlaki çöküşünü bu kadar açık biçimde göstermenin mümkün olduğunu kanıtlamıştır ve bu cesaret, sonraki kuşak mangakaların benzer riskleri almasına alan açmıştır.
Bu etkinin bir sınırı da vardır. Togashi’nin anlatı karmaşıklığı ve metin ağırlığı, doğrudan taklit edilmesi güç bir modeldir. Onu takip eden mangakalar genellikle tematik karanlığı ve bedel mekanizmasını alır, ancak Togashi’nin anlatıyı neredeyse bir strateji oyununa dönüştüren yoğunluğunu almaz. Bu yoğunluk, Togashi’yi etkili ama tam olarak tekrarlanamaz bir figür haline getirir.
Kime Hitap Eder, Kime Etmez?
Togashi’nin eserleri, okurdan ortalama bir shounen mangasının talep ettiğinden fazlasını ister. Kuralları takip etmek, karakterlerin stratejik hesaplarını anlamak, sayfalarca süren metin bloklarını dikkatle okumak ve ahlaki belirsizlikle barışık olmak gerekir. Bu yüzden Togashi, aksiyon kadar zihinsel mücadele arayan, hikâyenin kendisine her şeyi açıklamasını beklemeyen ve gri alanlardan rahatsız olmayan okurlar için güçlü bir deneyim sunar. Hunter x Hunter‘ın belirli arkları, özellikle Chimera Ant ve Succession Contest, shounen mangasının erişebileceği tematik ve yapısal derinliğin sınırlarını zorlayan çalışmalardır.
Öte yandan net bir ilerleme hissi, düzenli bir yayın temposu ve hızlı tatmin bekleyen okurlar için Togashi yorucu bir deneyimdir. Yıllarca süren hiatuslar, tamamlanıp tamamlanmayacağı belirsiz ark vaatleri ve zaman zaman eskiz düzeyinde kalan çizimler, sabır eşiğini ciddi biçimde test eder. Togashi okuru yönlendirmez, kurduğu labirente bırakır ve kendi yolunu bulmasını bekler. Bu beklenti herkes için uygun değildir ve Togashi’nin kendisi de bunu bir sorun olarak görmez.
Togashi’nin manga tarihindeki yeri, üretkenliğiyle ya da tamamlanmış eserlerinin sayısıyla değil, açtığı alanla tanımlanır. Shounen mangasında stratejik derinliğin, ahlaki belirsizliğin ve anlatı karmaşıklığının mümkün olduğunu gösteren birkaç isimden biridir. Bu alanın sınırlarını ne kadar genişletebileceği, büyük ölçüde Hunter x Hunter‘ı nasıl ve ne zaman tamamlayacağına bağlıdır. Bu da şu an için cevabı olmayan bir sorudur.
💬 Togashi’nin shōneni zorlaştırdığını düşünenler de var, onu türün zirvesi olarak görenler de. Sizce bu anlatım shouneni ileri mi taşıyor, yoksa gereksiz yere mi ağırlaştırıyor? Yorumlarda buluşalım →